Chantars non pòt gaire valer,

si d'ins del còr non mòu lo chants ;

ni chants non pòt del còr mover,

si non i es fina amors coraus.

Per çò es mos chantars cabaus

qu'en jòi d'amor ai et entend

la bocha e'ls uèlhs e'l còr e'l sen.

Ja Dieus no'm don aquel poder

que d'amor no'm prenda talants.

Si ja ren non sabia aver

mas chascun jorn me'n vengués maus,

tostemps n'aurai bon còr sivaus ;

e n'ai mout mais de jausiment,

car n'ai bon còr e m'i atend.

Amor blasman per nonsaber

fòla gents ; mas lèis no'n es dams,

qu'amors no'n pòt ges deschaser,

si non es amors comunaus.

Aiçò non es amors ; aitaus

no'n a mas lo nom e'l parvent,

que ren non ama si non pren !

S'ieu en volgués dire lo ver,

ieu sai ben de cui mòu l'enjans :

d'aquelas qu'aman per aver.

E son merchadandas venaus !

Mensongièrs en fos ieu a faus !

Vertat en dic vilanament,

En agradar et en voler

es l'amors de dos fins amants.

Nula res non i pòt pro tener,

si'lh volontats non es egaus.

E cel es ben fòls naturaus

que de çò que vòl, la reprén

e'lh lausa çò que no'lh es gent.

Mout ai ben mes mon bon esper,

quand cela'm mòstra bèls semblants

qu'ieu plus desir e vuèlh veser,

francha, douça, fina e leiaus,

En cui lo rei seria saus.

Bèla e coinda, amb còrs convenent,

m'a fach ric òme de nient.

Ren mais no'n am ni sai temer ;

ni ja res no'm seria afans,

sol midons vengués a plaser ;

qu'aicel jorns me sembla Nadaus

qu'ab sos bèls uèlhs espiritaus

m'esgarda ; mas çò fai tan lent

qu'uns sols dias me dura cent !

Lo vèrs es fins e naturaus

e bons celui qui ben l'entend ;

e mèlher es, qui'l jòi atend.

Bernards de Ventadorn, l'entend,

Bèl m'es qu'ieu chant e coindei

Pòis l'aur' es douss' e'l temps gais,

E per vergiers e per plais

Aug lo retint e'l gabei

Que fan l'auzelhet menut

Entre'l vert e'l blanc e'l vaire ;

Adoncs se deuri' atraire

Cel que vòl qu'Amors l'ajut

Vas chaptenensa de drut.

Eu non sui drutz mas domnei

Ni non tem pena ni fais,

Ni'm rancur lèu ni m'irais,

Ni per orguòlh no m'esfrei ;

Però temensa'm fai mut,

Qu'a la bèla de bon aire

Non aus mostrar ni retraire

Mon còr au'ilh tenc rescondut,

Pòis aic son prètz conogut.

Ses prejar e ses autrei

Sui intratz en grèu pantais

Cum pogués semblar verais

Si sa gran valor desplei,

Qu'enquèr non a prètz agut

Dòmna qu'anc nasqués de maire

Que contra'l sieu valgués gaire ;

E si'n sai maint car tengut

Que'l sieus a'l melhor vencut.

Ben vòl qu'òm gen la cortei,

E platz li solatz e jais,

E no'lh agrad' òm savais

Que se'n desguí ni fadei.

Mai li pro son benvengut,

Cui mostra tant bèl vejaire,

Si que chascús n'es lauzaire

Quan son d'enan lieis mogut,

Ja non cre qu'ab lieis parei

Beutatz d'autra dòmna mais,

Que flors de rosier quan nais

Non es plus fresca de lei,

Còrs ben fait e gen cregut,

Boch' et òlhs del mon esclaire ;

Qu'anc Beutatz plus no'i saup faire,

Se'i mes tota sa vertut

Que res no'lh n'es remasut.

Ja ma dòmna no'is malei

S'ieu a sa mercé m'eslais,

Qu'ieu non ai còr que m'abais

Ni vas bass'amor desrei,

Qu'adès ai del mielhs volgut

Defòrs e dins mon repaire ;

E de lieis non sui gabaire,

Que plus no'i ai entendut

Mas gen m'acuòlh' e'm salut.

Chansós, vai me dir al rei

Cui Jòis guid' e vèst e pais,

Qu'en lui non a ren biais,

Qu'aital cum ieu vuòlh lo vei ;

Ab que cobre Montagut

E Carcasson' el repaire,

Pòis èr de prètz emperaire,

E doptaràn son escut

çai Francés e lai Masmut.

Dòmn' adès m'avètz valgut

Tant que per vos sui chantaire ;

E no'n cujèi chanson faire

Tro'l fieu vos agués rendut

De Miraval qu'ai perdut.

Mas lo reis m'a covengut

Que'l cobrarai anz de gaire,

E mos Audiartz Belcaire :

Puòis poiràn dòmnas e drut