retorn tèma / pagina de presentacion

Milan : lo tèxt en occitan - lo tèxt en francés - Analisi del tèxt

Milan es coma un aucèl, tròba totjorn una branca per se pausar. Degun non l'espèra, deu pas res a degun e tot, pel camin, li ten convèrsa.

L'ostal es aquí, tot solet, es lo primièr dins lo vilatge. A pas poscut anar mai luènh. I a pas d'electricitat, es tròp bas...

La cosina es a plan-pè. Debàs, una granda cambra e un cambron virats cap al miègjorn. Cal davalar encara per trobar la cava e l'estable. Autres còps i a agut un caval. Dins un canton, un ferrat, un pauc de lenha, dos sacs de patanas e la frucha de la sason.

Milan beu un còp, aluca lo fuòc, va emplenar lo botelh a la font, se fa una aumeleta amb un parelh d'uòus, una lisca de carn salada copada menut, moca la lampa, la penja a la suspension e sopa.

Quand a acabat de sopar se sièta al canton de la chimenèia per aprofiechar lo fuòc, e quand a sòm, geta un pauc draiga sus la brasa, aluca la lampeta, atuda l'autra e se va colcar.

Tot aquò es reglat coma un relòtge dempuèi que Milan es en vida e probable que res cambiarà fins que morisca.

Una vida coma una autra. Dins lo lum s'ausís lo bruch que fa, el, quand se colca, lo fregadís de la lampa quand la pren, lo buf quand l'atuda... Dins la nuèch, tot çò que dormissiá se desperta. Lo silenci balha lo senhal : la branca del cacièr ven raspar lo carrèu, lo vent bronzina, s'embarra dins la chimenèia e se'n pòt pas traire e aquò fa coma un mormolh, coma la mar dins una cauquilha.

Còp sec, dins la nuèch, lo vent s'es levat sens res dire, e se's mes a plòure una raissa sarrada. Los contravents se rebilhan un còp contra la muralha, un còp contra la fenèstra... Milan se desrevelha lèu e romega.

- "Quin temps ! Me cal levar per tampar !"

A palpas atenh la fenèstra, alanda, e tanlèu aver alandat, li demòra que las dents de secas. Banhat que banhat, garda los contravents mièg-dubèrts, los dets arrapats a la manada e agacha defòra que los ulhaus esclairan lo campèstre coma en plen jorn. Mentre que laucejava li a semblat veire córrer qualqu'un dins la davalada del Pradelh...

- "Pòt èstre un arbre..." se pensa.