GUILHÈM de PEITIEU

Amb la doçor del temps novèl

rama lo bòsc e los aucèls

cantan cadun en son latin

a bèl èime lo jorn tot nòum

aladonc es bon s'al matin

l'òme de son desir s'esmòu.

D'aquí ont tot m'es bon e bèl

ven pas messatgièr ni sagèl,

mon còr ni ritz ni s'endormís

ni gausi pas li donar vam,

dins l'espèra benlèu lusís

bona fin que la demandam.

Lo nòstre amor espèra aicí

coma la branca d'albespin :

a la nuèit l'arbre tremolant

s'arruca de pluèja e de gèl

mas al jorn, solelh raissejant,

lusent e verd es lo ramèl.

A la font clara del vergièr,

sul gravàs erbut a plaser,

a l'ombra d'un avelanièr,

a son aise desmest las flors

e lo cant novèl sasonièr,

trobèri sola, a mon voler,

la que tot solaç m'a levat.

Era donzèla de castèl,

la pus bèla de çò pus bèl,

la vesiá escotant l'aucèl

gàia al mièg d'aquela verdor

alenant lo bel temps novèl ;

mas quand ausiguèt mon bèl-bèl

se caravirèt sens pietat.

Quand vesi la lauseta mover

de jòi sas alas contr'l rai

que s'oblida e cai a plaser

per la doçor qu'al còr li vai,

ai ! tan granda enveja me'n ven

de los que vesi jausion,

meravilhas ai qu'al moment

lo còr de desir non me fond.

Ailas ! tant ne cresiá saber

d'amor e tan petit ne sai,

non pòdi fugir mon voler

quand mon pro d'ela non l'aurai.

M'a raubat lo còr, raubat me'n

tròbi ieu e raubat lo mond

quand se raubèt e me'n revén

que desirança e còr volont.

S'avaliguèt lo meu poder

dins sos uèlhs d'aquela ora ençai

ont m'i daissèt véser parièr

qu'en un miralh que tròp me plai.

Miralh qu'en son mirar plasent

me nègui en desespèr prigond

e tot entièr m'i vau perdent

coma'l bèl Narcís en la font.

Quand los jorns s'alongan en Mai

m'es bèl doç cant d'aucèl de luènh,

e quand ieu soi partit delai

me remembra un amor de luènh.

E me'n vau sornarut, cap clin,

sens que cant ni flor d'albespin

m'agrade mai qu'ivèrn gelat.

Dieu que fa tot lo vèni-vai

e formèt tal amor de luènh

me done fòrça que còr n'ai

de veire aqueste amor de luènh.

Tot lòc ont la veja venir,

siá cambreta o pichòt jardin

coma un palais serà presat !

Jamai d'amor non gausirai

s'es pas d'aqueste amor de luènh,

car res de pus requist non sai

en lòc aue siá, ni prèp, ni luènh.